Potwierdzeniem naszych refleksji nad całkowitym oddaniem się Bogu Eli i jej rodziny było to co nastąpiło bezpośrednio po Mszy św. Do mikrofonu podszedł Paweł i dziękując wszystkim za obecność i modlitwę, odczytał słowa napisane przez jego żonę, którym dała tytuł "Świadectwo".

        Świadectwo to nie wymaga żadnego komentarza. Jej słowa uznaliśmy za szczególne rekolekcje, a podobne myśli pojawiły się wśród pozostałych naszych znajomych. Grób, w którym została pochowana przykryła góra kwiatów i wiązanek, a na koniec grupa skrzypków zagrała melodię znanej pieśni "Panience na dobranoc".

        Trudne to rekolekcje, bo wymagały przemiany z buntu przeciw odejściu tak wartościowego człowieka i tak bardzo potrzebnego swoim bliskim - w całkowite zaufanie i oddanie się woli Boga. Dziś za Pawłem powtarzamy słowa: "Elu do zobaczenia w niebie".

        Panią śp. Elę Gnutek poznałam kilka miesięcy temu, kiedy to wzmagała się z chorobą nowotworową w brzozowskim szpitalu. Właściwie to tylko kilka razy z nią rozmawiałam, a jednak pozostała dla mnie prawdziwym znakiem Boga na mojej drodze życia. Podobnie wspominają p. Elę moje córki i siostra, które spotkały się z p. Elą poprzez szpital.

        Po leczeniu chemią i operacji, zaplanowano leczenie radioterapią, które miało trwać sześć tygodni. Codzienne dojeżdżanie z Nowego Sącza do Brzozowa było niemożliwe. Opatrzność sprawiła, że mieszkanie swoje w Brzozowie na ten czas odstąpiła p. Eli moja siostra Zosia. Nie było by w tym nic nadzwyczajnego, normalny ludzki gest, o którym nie godziłoby się pisać, gdyby nie to, że przez ten fakt poznanie p. Eli uznaję za prawdziwy dla mnie i moich najbliższych dar, łaskę i doświadczenie od Boga.

        Rozmowa bowiem z p. Elą już po kilku zamienionych słowach wprowadzała atmosferę wyciszenia, usposabiała do zaufania, budziła pokój. Przy p. Eli czuło się kimś ważnym dla niej. Czuło się, że jest się słuchanym i traktowanym z pewnym szacunkiem. Nie było pochlebstwa, niepotrzebnych słów. Czuło się ciepło, pokój i pewne bezpieczeństwo. Każde zdanie było bowiem potwierdzeniem, że taka atmosfera miała swoje źródło w Bogu.

        Była pogodna, elegancka i zarazem bardzo skromna. Pani Ela nie moralizowała, nie pouczała ale świadczyła o Bogu. Poparciem tego był jej stosunek do choroby, która spadła na nią niespodziewanie. Zachowywała jednak stoicki spokój, chociaż miała jeszcze żywo w pamięci śmierć swojego 27-letniego brata, który odszedł do Pana 4 lata temu z powodu także choroby nowotworowej.

        Pani Ela nie popadała jednak w panikę. Zachowywała spokój, nie szukała tanich pocieszeń, ale pokładała całą ufność w Bogu. To emanowało od niej i udzielało się rozmówcy. Jej całkowite i zdecydowane zdanie się na wolę Bożą budziło podziw. Walczyła z chorobą mimo obserwowanej utraty sił. Miała nadzieję. Mówiła, że nadzieja umiera ostatnia. Bodźcem do takiej walki była też miłość ukochanej rodziny - kochanego męża i trójki małych dzieci.

        Po operacji, czy też podczas niełatwego leczenia nigdy nie narzekała. Nie miała do nikogo pretensji i żalu. Cierpiała tak, by swoim cierpieniem nikogo nie obciążyć. Była świadoma, że siły ja opuszczają, ale pocieszała najbliższych, że to wskutek kuracji. Nigdy nie traciła wiary, nadziei i ufności w Miłość Boga. Wszystko z przekonaniem Jemu zawierzała.

        Czas 6-ciu tygodni przebywania w pustym obcym mieszkaniu traktowała jako wielką łaskę i dobro od Pana. Dziękowała Bogu i spotkanym ludziom za okazane dobro, które było przecież zwyczajnym obowiązkiem pomocy potrzebującemu. Była nadzwyczaj wdzięczna co okazywała w gestach rewanżu, telefonach, SMS-ach, a nawet odwiedzinach. Czas tej "kwarantanny" traktowała jako okazję poświęcenia go na lekturę Słowa Bożego, medytacje i refleksje. Mówiła, że nie nudzi się i nie czuje się samotna. Długie jesienne popołudnia i wieczory traktowała jako okazję do przebywania sam na sam z Panem Bogiem - a to jest wielką łaską i dobrodziejstwem Jego.

        Takie świadectwo życia i autentycznej wiary jakie pozostawiła Ela w obliczu choroby nowotworowej rzadko się zdarza, tym bardziej, że daje go matka małych dzieci.

        W moich oczach, jak i w oczach moich bliskich, którzy poznali Elę jest ono prawdziwym heroizmem, jest postawą nieprzeciętną - apostolską. Nie mogłam więc tego odczucia pozostawić tylko dla siebie. Czułam potrzebę, a nawet przynaglenie podzielenia się tym, by ocalić od zapomnienia. Jestem przekonana, że wielu takich lub podobnych ludzi - po prostu "cichych świętych" żyje pośród nas, a dla nas śp. Ela Gnutek była jedną z nich.

        Pan odwołał Elę z tego świata. Zabrał kochaną żonę i wspaniałą matkę. Po ludzku trudno zrozumieć decyzję Boga. Razem z Elą umarła nadzieja uzdrowienia - jako ostatnia. Nie umarła jednak wiara w prawdę, że Pan Bóg, jeżeli zabiera człowiekowi wszystko, to tylko po to, by mu dać jeszcze więcej, a tej wiary i zarówno nadziei, nam już nikt nie zabierze.

        O takie przekonanie i wiarę proszę Boga dla wszystkich jej najbliższych i tych, których śmierć Eli nie była obojętna. Bez takiej bowiem wiary nie jest możliwe przetrwanie bólu rozłąki spowodowanej odejściem do wieczności.

Poruszona świadectwem Eli a także w duchu wdzięczności składam te słowa na ręce męża Pani Eli - Pana Pawła

        Wczoraj cała Wspólnota naszej szkoły wraz z pogrążoną w smutku i bólu rodziną, oraz licznie zgromadzonymi przyjaciółmi, pożegnała zmarłą 8.02.2010 r. śp. Elżbietę Gnutek - kochaną Koleżankę, wspaniałego Przyjaciela, Nauczyciela i Wychowawcę.

        Uroczystości pogrzebowe, rozpoczęły się Mszą Świętą w kościele Matki Bożej Bolesnej w Zawadzie - w parafii, w której Ona mieszkała. Symboliczny i nieprzypadkowy był moment Eucharystii - 11 luty 2010 godz. 15.00: "Godzina Miłosierdzia Bożego", "Święto Najświętszej Maryi Panny z Lourdes" oraz "Światowy Dzień Chorych". Mszę świętą żałobną odprawiało kilkunastu księży, którym przewodniczył ks. dr Marian Chełmecki (katecheta szkolny), a przejmującą homilię wygłosił ks. dr Paweł Kochaniewicz (przewodniczący Katolickiego Stowarzyszenia Oświatowego w Nowym Sączu). W wypełnionym po brzegi kościele usłyszeliśmy słowa, które wyrażały ogromną wdzięczność za świadectwo Jej życia, które w całości było wielkim świadectwem wiary we Wszechmogącego Boga.  Poprzez prostotę swojego życia: bycie dobrą żoną, dobrą matką i dobrym człowiekiem, śp. Elżbieta realizowała słowa Sługi Bożego Jana Pawła II: "Nie bójcie się być Świętymi". Wraz z mężem Pawłem i trójką  dzieci stworzyli rodzinę, która była prawdziwym "Domowym Kościołem", a kto w to nie wierzył, to mógł tego doświadczyć uczestnicząc w tej Eucharystii. Ciało śp. Elżbiety spoczęło na cmentarzu w Nawojowej pod olbrzymią stertą kwiatów, które złożyli wdzięczni i pamiętający uczniowie, przyjaciele, koledzy i koleżanki oraz ludzie, którzy Ją szanowali i dla których była autorytetem. Uczestnictwo w tej Eucharystii rozpaliło w naszych sercach płomień - płomień, który mógł rozgrzać u wielu osób na nowo, gasnący ogień wiary. To też jest wielką zasługą nieobecnej cieleśnie z nami Elżbiety.

        Śp. Elżbieta (dla wielu Elunia) na zawsze pozostanie w naszych sercach i naszej pamięci, a podążając za słowami ks. Prałata Antoniego Koterli: "powinniśmy szczególnie w tym najtrudniejszym dla nich okresie, otoczyć wielką troską Jej najbliższą rodzinę  męża Pawła, 2,5 letnią Gabrysię, 9 letniego Dominika i 12 letnią Olę".

Za słowami Pawła - męża Elżbiety, chciało by się powiedzieć:

"Elu do zobaczenia w Niebie"...

Tekst zamieszczony na stronie internetowej Katolickiej Szkoły Podstawowej w Nowym Sączu